Джымі Пэйдж (Джэймс Патрык Пэйдж, ангел. James Patrick "Jimmy" Page, рад. 9 студзеня, 1944) — ангельскі музыка, аранжоўнік і выбітны рок-гітарыст, стаялы ў вытокаў Led Zeppelin і да самога канца якой заставаўся музычным «мозгам» групы. Да гэтага быў вядомы як сесійны гітарыст і ўдзельнік The Yardbirds (c канца 1966 да 1968 г).

Джэймс Пэйдж нарадзіўся 9 студзеня, 1944 года ў Хестоне, заходнім прыгарадзе Лондану, у сям'і мэнэджара і сакратаркі. У 1952 сям'я пераехала на Майлз-роуд у Эпсаме. У 12 гадоў Пейдж упершыню ўзяў у рукі гітару: старую іспанскую акустыку, знойдзеную ім на гарышчы сваёй хаты. Атрымаўшы першыя ўрокі гульні ў музычнай школе (у Кінгстане), ён прыступіў затым да ўзмоцненай самаадукацыі. Першымі гітарыстамі, аказалымі ўплыў на яго стыль гульні, былі Скотті Мур і Джэймс Бертан (якія гулялі з Элвісам Преслі). «Baby Let’s Play House» была адной з любімых рэчаў юнага Пейджа. Паступова вакол адоранага гітарыста стала збірацца музычнае грамадства, чальцы якога пасля сталі, як і ён сам, легендамі (Эрык Клэптон, Джефф Бэк).

На 14-годдзе бацькі падарылі Джэймсу першую электрагітару, Stratocaster Grazioso. Да гэтага часу ставяцца і яго першыя поспехі: так, ён выступіў на Бі-бі-сі, згуляўшы са сваёй (відавочна, безназоўнай) групай каверы некаторых кантры- і скіффл- песень. У 1959-60 гадах Пейдж досыць адужэў музычна для таго, каб адправіцца на першыя гастролі, і быў запрошаны ў групу Neil Christian & The Crusaders. Пакінуўшы ансамбль па стане здароўя, Пейдж паступіў у мастацкі каледж, але заняткаў музыкай не спыніў. У пачатку 60-х гадоў, кінуўшы вучобу, але пачаў кар'еру сесійнага музыкі,навострываючы тэхнічнае майстэрства. У ліку груп, з якімі ён запісваўся, былі The Kinks. Больш таго, менавіта ён запісаў гітарныя партыі для песень «You Really Got Me» і «All Day and All of the Night» : гэта дазволіла часопісу Guitar World заявіць, што «…Джымі Пейдж уласнаручна стварыў цяжкі гітарны рыфф».

У лютым 1965 выйшаў сольны сінгл Пейджа She Just Satisfies/Keep Moving. У 1966 Пейдж распачаў рашучы крок: вярнуўся на рок-сцэну, у якасці басіста групы The Yardbirds, дзе кіроўным гітарыстам быў яго стары знаёмы Джэфф Бек, з якім праз год ён падзяліў месца лідэра ўжо ў якасці другога гітарыста. У выніку Бек пакінуў склад, пакінуўшы яго на апякунства Пейджа, а ў 1968 група распалася канчаткова. Правы на яе назоў захавалі Пейдж і мэнэджар Піцер Грант. Каб выканаць пакінутыя канцэртныя абавязанні, Пейдж узяўся за фармаванне новага складу: у гэты момант свае паслугі яму і прапанаваў Джон Пол Джонс, бас-гітарыст, клавішнік і аранжоўнік, з якім ён познакомілcя падчас працы над альбомам Донавана.Склад з вакалістам Робертам Плантом (якога парэкамендаваў Тэры Рід) і барабаншчыкам Джонам Бонэмам (яго, у сваю чаргу, прывёў Плант), правёў турнэ па Скандынавіі пад назовам The New Yardbirds, а затым — па прапанове Кейта Муна — змяніў назоў на Led Zeppelin.

Led Zeppelin

Усе ідэі, якія не атрымалася рэалізаваць у Yardbirds, Пэйдж перанёс у Led Zeppelin, уласнымі высілкамі стварыўшы ўнікальны стыль групы, у якім кожны з удзельнікаў здолеў рэалізаваць свае наймацнейшыя якасці. Практычна кожны трэк першых чатырох альбомаў групы лічаць гітарнай класікай. Джоні Рамоун казаў, што свой стыль выбудаваў на аснове аднаго рыффа — «Communication Breakdown». Тое ж значэнне для Эддзі Ван Хэлена меў «Heartbreaker» з другога альбома. Гітарнае сола Пэйджа ў «Stairway to Heaven» узначаліла спісы лепшых гітарных сола часопісаў Guitar World і Total Guitar. Часопіс Creem прызнаваў яго лепшым гітарыстам міру на працягу пяці гадоў запар.

Стала эксперыментуючы з гукам, Пэйдж-прадзюсар зрабіў у студыі некалькі адкрыццяў і выкарыстаў шматлікія эфекты ўпершыню ў гісторыі.

Сенсацыю вырабіла выкарыстаная Пэйджем у «Dazed and Confused» і «How Many More Times» тэхніка смычковой гульні на гітары, якой ён авалодаў у бытнасць сваю сешшнмэнам. Да Пэйджа так гуляў Эддзі Філіпс, гітарыст The Creation, але гітарыст Led Zeppelin (у MTV Rockumentary) распавёў аб тым, што пераняў гэтую тэхніку ў іншага сесійнага музыкі, Дэвіда Маккаллума-старэйшага.

Пасля смерці барабаншчыка Джона Бонэма ў 1980 годзе Джымі Пэйдж заняўся сольнай кар'ерай і пачаў выступаць з рознымі выканаўцамі на шматлікіх дабрачынных мерапрыемствах. У сакавіку 1981 ён даў канцэрт з Джеффам Бекам у Хаммерсміт Адеон, пасля чаго правёў серыю канцэртаў у падтрымку фонду A.R.M.S. (Action Research for Multiple Sclerosis) — пасля таго, як стала вядома аб хваробе Ронні Лэйна з The Small Faces. Дзве кампазіцыі Пэйджа (запісаныя пры ўдзеле Стыва Уінвуда, Джеффа Бека і Эрыка Клэптона) увайшлі ў гукавую дарожку да фільма «Death Wish II» .

На канцэрце ў Мэдісон Сквер Гардэн да Джымі Пэйджу далучыўся вакаліст Пол Роджэрс, c якім яны пазней утварылі The Firm. Пэйдж, па сведчанні відавочнікаў, выглядаў вельмі знясіленым, паколькі незадоўга да гэтага цалкам пазбавіўся ад прыхільнасці да гераіну — пасля сямігадовай залежнасці.

У 1981 Пэйдж, басіст Крыс Сквайр і ўдарнік Алан Уайт (абодва з Yes) утварылі супергруппу XYZ (абрэвіятура расшыфроўвалася як «экс-Yes-Zeppelin»). Правядучы некалькі рэпетыцый, музыкі вырашылі адмовіцца ад наступнай сумеснай дзейнасці, але некаторыя запісы былі выпушчаныя.

З Роем Харперам Пэйдж запісаў альбом «Whatever Happened to Jugula?» і даў некалькі канцэртаў — у асноўным на невялікіх фолк-фэстах, пад псеўданімамі The MacGregors і Themselves. У тым жа году гітарыст аднавіў супрацоўніцтва з былымі калегамі: з Робертам Плантам ён утварыў кароткатэрміновы праект The Honeydrippers (выпусціўшы аднайменны альбом), з Джонам Пол Джонсам стварыў гукавую дарожку да фільма «Scream for Help». З Полам Роджерсом (экс-Bad Company, Free) Джымі Пэйдж утварыў The Firm, групу, запісаўшую два альбома: «The Firm» (#17 Billboard Pop Albums Chart) і «Mean Business» (1986).

У ліку музыкаў, з якімі Пэйдж супрацоўнічаў у сярэдзіне 80-х, былі Грэм Нэш, Стывен Сціллз, Box of Frogs, Rolling Stones (сінгл «One Hit (to the Body)» 1986 ), і Дэвід Кавердэйл (праект Coverdale-Page). У гэтыя гады Пэйдж працаваў у асноўным ва ўласнай студыі The Sol у Кукхеме. Тута ж ім быў запісаў першы сольны альбом «Outrider».

У 1985 трое ўдзельнікаў Led Zeppelin рэфармавалі групу (запрасіўшы да ўдзелу Філа Коллінза і Тоніа Томпсана — за ўдарнымі) для выступу на Live Aid (1985).

У 1986 Пэйдж разам з былымі ўдзельнікамі Yardbirds прыняў удзел у запісы альбома «Strange Land» групы Box of Frogs.

У 1994 Пэйдж і Плант запісаліся для MTV Unplugged: паўтарачасовы сэт выйшаў пад загалоўкам Unledded і яго прэм'ера атрымала рэйтынг найвялікшы ў гісторыі MTV. У кастрычніку таго жа года выйшаў CD No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, а ў 2004 — DVD «No Quarter Unledded». Пасля паспяховага турнэ ў падтрымку «No Quarter», Пэйдж і Плант запісалі альбом Walking into Clarksdale (1998).

Пачынальна з 1990 гады Пэйдж актыўна займаўся рэмайстарынгам бэк-каталога Led Zeppelin, час ад часу з'яўляючыся ў дабрачынных канцэртах, у прыватнасці, у падтрымку Children Trust — фонду, заснаванага яго жонкай Хіменой Гомес-Паратча.

У 1998 годзе Пэйдж выканаў гітарную партыю ў трэку Паффа Дэдді «Come with Me» (тут жа быў выкарыстаны сэмпл «Kashmir»), уключаным затым у саўндтрэк «Godzilla». Пазней абодва з'явіліся з гэтай песняй у праграме Saturday Night Live.

У 2005 годзе Джымі Пэйдж быў узнагароджаны Ордэнам Брытанскай Імперыі (у якасці прызнання яго дабрачыннай дзейнасці ў Бразіліі), а таксама стаў ганаровым грамадзянінам Рыа дэ Жанэйра. У тым жа годзе ён атрымаў «Грэмі». У лістападзе 2006 Led Zeppelin былі ўведзеныя ў UK Music Hall of Fame, падчас цырымоніі Пэйдж вымавіў кароткую падзячную прамову, пасля чаго група Wolfmother выканала ў якасці трыб'юта «Communication Breakdown».

10 снежня 2007 трое ўдзельнікаў Led Zeppelin разам з барабаншчыкам Джэйсанам Бонэмам выступілі на лонданскай арэне O2: канцэрт атрымаў захопленыя водгукі і з'явіўся чыннікам шматлікіх здагадак аб адраджэнні Led Zeppelin.

20 чэрвеня 2008 года Пэйдж атрымаў ганаровую доктарскую ступень Універсітэта графства Саррэй — за свае заслугі перад музычнай індустрыяй

На цырымоніі зачынення Алімпійскіх гульняў 2008 года Джымі Пэйдж, Дэвід Бэкхэм і Лявона Люіс уяўлялі Вялікабрытанію ,Пэйдж і Люіс выканалі «Whole Lotta Love».