Led Zeppelin IV

Да моманту выхаду чацвёртага альбома імідж групы прыкметна змяніўся: удзельнікі групы сталі з'яўляцца на сцэне ў раскошных кафтанах і ва ўпрыгожваннях, а гастрольныя фургоны змянілі на ўласны самалёт («The Starship»). Група стала здымаць не асобныя нумары, а цэлыя секцыі ў гатэлях (у прыватнасці, у лос-анжэлескам «Канцінентал Хаятт Хаўс»), дзе (пад правадырствам Бонэма і гастрольнага мэнэджара Рычарда Коўла) нярэдка здараліся дзікія і часам злавесныя оргіі, забяспечыўшыя глебу для цэлай галіны цепелінаўскай міфалогіі і падаваўшыеся ў якасці «доказаў» схільнасці ўдзельнікаў групы да жорсткасці і нават садызму. Гастрольныя трыўмфы, такім чынам, не спрыялі рассейванню злавеснай атмасферы вакол групы.

Гастролі Led Zeppelin выраблялі дзіўнае ўражанне: з аднаго боку — шматтысячныя натоўпы, зіготкія лімузіны, лепшыя гатэлі; з іншай — атмасфера падазронасці, недамовак. Як толькі Led Zeppelin выязджалі ў турнэ, як тут жа напярэймы ім выпускалі Rolling Stones. Першыя мелі над другімі відавочнўю перавагу , але… з газетных рэпартажаў здагадацца аб гэтым было не так-то проста! У тыя гады групу штучна прытрымвалі ў цені. — Камерон Кроу, Rolling Stone, 13 сакавіка 1975 гады.

Працу над чацвёртым альбомам група пачала ў лонданскай Island Studios, працягнула ў Брон-эр-Айр (дзе прабыла нядоўга) і завяршыла ў Хэдлі Грэйндж, ізноў-ткі, са стоунаўскай Mobile Studio. Led Zeppelin IV (іншыя варыянты загалоўка: The Fourth Album, Four Symbols, Zoso, Runes, Sticks, Man With Sticks) выйшаў 8 лістапада 1971 — менавіта ў тым афармленні, за якое на працягу дзевяці месяцаў Грант вёў дужанне з Atlantic Records. Замест назову групы і загалоўка ён нёс на вокладцы чатыры руніцкіх знака. На прыналежнасць пласцінкі паказвала толькі імя яе прадзюсара — Джымі Пейджа. З боку Led Zeppelin гэта быў выклікалы жэст у адрас сродкаў масавай інфармацыі, якія да гэтага часу сфармавалі вельмі негатыўнае стаўленне да групы і лічылі яе рэпутацыю раздутай штучна.

Захопленасць групы фолк-музыкай і містыцызмам дасягнула тут апагею («The Battle Of Evermore», запісаны з Сэнді Денні), але развіццё атрымалі таксама хард-фатальныя і «металічныя» тэндэнцыі («Black Dog», «When The Levee Breaks»). Абедзве лініі ідэальна злучыліся ў «Stairway to Heaven» — песне, якая, хоць і не была выпушчаная сінглам, стала сакрэтным чарттоперам англамоўнага музычнага радыё. Шукаць зашыфраваныя пасланні і намёкі ў тэкстах групы спрабавалі і перш, але тэкст гэтай кампазіцыі, набраны з фразеалагічных зрывак, нібы быў выдраных з нейкага больш поўнага тэксту, упершыню падаў энтузіястам такога роду шуканняў сур'ёзнаю падставу.

Самі музыкі па-рознаму ацэньвалі свой шэдэўр. Плант ставіўся да поспеху яго іранічна, лічачы, што месца ў гісторыі гэтай песне забяспечыла ўсяго толькі двухсэнсоўнасць, якая дазволіла ўсім жадаючым тлумачыць тэкст па-свойму. Пэйдж, наадварот, лічыў кампазіцыю «квінтэсенцыяй Led Zeppelin» і сваім найвялікшым творчым дасягненнем («…Ну, а тэкст Боббі — гэта наогул рэч у сабе. Фантастыка!»). Пад моцным уражаннем ад кампазіцыі знаходзіўся і Джон Пол Джонс.

З цягам часу культ «Stairway to Heaven» толькі нарастаў. Быў слых аб тым, што нейкая амерыканская радыёстанцыя пасля выхаду альбома нібы некалькі сутак бесперапынна перадавала ў эфір толькі гэтую песню. Led Zeppelin IV застаўся ў гісторыі як самы прадаваны хард-рок-альбом у гісторыі: на сённяшні дзень толькі амерыканскі тыраж пласцінкі складае 23 мільёна.

У канцы 1971 года Піцер Грант арганізаваў гастролі групы па невялікіх ангельскіх клубах у надзеі адгадзіць такім чынам самых дакладных фанатаў, аднак ідэя гэтая ўвасобілася толькі збольшага: група паўсюль апынялася ў цэнтры істэрыі, якая пераходзіла ў масавыя беспарадкі.