Led Zeppelin I

Праца над дэбютным альбомам пачалася ўвосень 1968 ў лонданскай Olimpic Studios. З рэпертуара The Yardbirds у альбом былі ўключаныя дзве кампазіцыі: «Dazed and Confused» і «How Many More Times»; «Babe I’m Gonna Leave You» (у аранжоўцы, запазычанай у Джоан Баэз) прапанаваў Роберт Плант. Астатнія рэчы былі створаныя непасрэдна падчас запісу. Альбом, названы проста — Led Zeppelin, выйшаў у 17 студзеня 1969 ў ЗША і 28 сакавіка 1969 ў Вялікабрытаніі. Незадоўга да амерыканскага рэлізу, 26 снежня Led Zeppelin дэбютавалі на каліфарнійскай канцэртнай сцэне ў першым аддзяленні Vanilla Fudge. Выступіўшы ў некалькіх папулярных клубах (Whiskey A Go Go і інш.), група затым вырабіла фурор канцэртам у cан-францыскай зале Filmore Auditorium, пасля чаго яе музыка неадкладна загучала на ўсіх мясцовых рок-радыёстанцыях.

У адрозненне ад The Beatles або The Rolling Stones, Led Zeppelin не мелі студыйнага ментара (накшталт Джорджа Марціна або Джымі Мілера). Музычным мозгам групы стаў Джымі Пэйдж, у якога назапасілася мноства новых ідэй яшчэ з часоў Yardbirds. «Тама мне дазвалялася шмат імправізаваць на сцэне, і я пачаў паступова ствараць «часопіс ідэй», які затым выкарыстаў у Zeppelin, - пазней успамінаў ён. - Але акрамя старых ідэй паўстала новая: на аснове акустычных гукавых палотнаў стварыць гучанне, у якім злучыліся бы блюз, хард-рок і акустыка - з магутнымі рефренамі, усё гэта узначаліваючымі. Музыка, у якой было бы мноства колераў і адценняў».

Група ішла па непракладзеных шляхах, бесперапынна эксперыментуючы з гукам. У гэтыя першыя дні Пэйдж выявіў сябе яшчэ і як прадзюсар-наватар, самастойна выбудаваўшы ўнікальнае гучанне Led Zeppelin, стварыўшы і ўвасобіўшы ў жыццё новыя студыйныя эфекты (у прыватнасці, «апераджальнае рэха»).
Ніхто ні да ні пасля не мог параўнацца з Пэйджэм у яго ўменні драматызаваць гук. Гэта ён прымусіў барабаны Джона Бонэма гучаць як вулканічныя вывяржэнні; дапамог вакалу Роберта Планта вібраваць так, нібы бы ён сышоў з Алімпу. Нават хупавыя басавыя партыі Джона К. Джонса былі палепшаныя ў студыі, загучаўшы з перш нечуванай чысцінёй. Але галоўнае, Пейдж віртуозна маніпуляваў гукам уласнай гітары - так, што тая стала змяняла колеры і адценні падобна блюз-фатальнаму хамелеону. — Guitar World, 1993
Цяжкі блюз-рок (які ўжо гулялі да гэтага Yardbirds, Cream, The Jimi Hendrix Experience), атрымаў у гэтых эксперыментах новае развіццё. Пранізліва-высокі вакал Планта, магутная праца рытм-секцыі і наватарская праца Пэйджа, стварыўшага ўласную разнавіднасць завострана-забойнага рыфа, дазволіла групе пазбавіцца ад псіхадэлічных элементаў і практычна ўласнаручна стварыць новы жанр — hard rock.

Ужо пасля некалькіх канцэртаў групы замовы на яе першы альбом склалі каля 50 тысяч асобнікаў. Дэбютны альбом, запісаны за 30 гадзін ,да 1975 года сабраў 7 мільёнаў. Альбом дабраўся да 10-го месца ў хіт-парадзе ЗША і 6-го ў UK, стаўшы пасля мульціплацінавым.

Кур'ёзны выпадак, звязаны з вокладкай альбома адбыўся ў Даніі, на еўрапейскіх гастролях. Ева фон Зеппелін, далёкая сваячка стваральніка першага цэпеліна, прыстрашыла, што праз суд адбярэ ў групы назоў. Каб не спакушаць лёс, Led Zeppelin выступілі ў Капенгагене пад назовам The Nobs. Альбом быў у цэлым спрыяльна сустрэты крытыкай, але некаторыя выданні, у прыватнасці, штотыднёвік Rolling Stone, прама абвінавацілі групу ў плагіяце, што паклала пачатак шматгадовай сакрэтнай вайны групы з прэсай, з агрэсіўнай тактыкай Піцера Гранта.