Пачатак гісторыі

Праз тры гады пасля сыходу Эрыка Клэптана і праз восем месяцаў пасля сыходу Джеффа Бека 7 ліпеня 1968 канчаткова распалася група The Yardbirds. Джымі Пейдж, пакінуты з правамі на імя групы і канцэртнымі абавязаннямі, быў змушаны пачаць збіраць новы склад. У гэтым яму тут жа прыняўся дапамагаць мэнэджар Піцер Грант, да гэтага працаваўшы з Yardbirds. Першым запрошаным стаў Джон Пол Джонс (John Paul Jones), бас-гітарыст, клавішнік і аранжоўнік, да таго часу ўжо які меў багаты досвед студыйнага супрацоўніцтва са шматлікімі вядомымі музыкамі (у ліку якіх былі і The Yardbirds).

Першы кандыдат на ролю вакаліста, Тэры Рыд (як высвятлілася, ужо звязаны кантрактам з мэнэджарам Мікі Мостам), парэкамендаваў Пэйджу звярнуць увагу на Роберта Планта, бірмінгемскага вакаліста, вядомага па ўдзеле ў Band of Joy і Obs-Tweedle. Пабываўшы на канцэрце апошніх у Уолсолле, Піцер Грант і Джымі Пэйдж неадкладна запрасілі вакаліста ў склад новай групы і атрымалі згоду. Гітарыста асабліва ўражыла на гэтым канцэрце выкананне Плантам «Somebody to Love» Jefferson Airplane. «Ад гэтых першабытных скуголенняў мне стала жудаснавата, — успамінаў ён. — Гэта быў той самы голас, які я шукаў. Ён спяваў ужо некалькі гадоў і пры гэтым заставаўся практычна невядомы. Як такое магло здарыцца, дагэтуль зразумець не магу».Пэйдж запрасіў Планта на борт уласнага невялікага катэра, і на прасторах Тэмзы музыкі распавялі адзін аднаму аб сваіх прыхільнасцях. Высвятлілася, што Плант глыбока ведае амерыканскі кантры-блюз (яго каханыя выканаўцы — Скіп Джэймс, Бакка Уайт, Мемфіс Мінні). На Пэйджа і гэта вырабіла ўражанне. Ён згуляў на гітары «Babe I’m Gonna Leave You» (народную песню з рэпертуара Джоан Баэз) і распавёў, што жадаў бы ў гэтай рэчы выявіць светлыя і цёмныя бакі - лімітава кантрасна, у цалкам новым кантэксце.

«Мы нібы бы карысталіся адной калодай карт. Адразу адчуваецца, калі перад табой чалавек, самыя запаветныя дзверы адчыніўшы ледзь шырэй астатніх. Такім чалавекам быў Джымі. Як ён убіраў у сябе ідэі, як пры гэтым трымаўся — усё гэта было непараўнальна вышэй усяго, з чым мне датуль даводзілася сутыкацца. На мяне ён вырабіў наймоцнае ўражанне». - Роберт Плант, інтэрв'ю Rolling Stone, 2006

У ліку кандыдатаў на пакінутае вакантнае месца Пейджем разглядаліся два сессіонніка, Клем Каттіні (Clem Cattini) і Эйнслі Данбар (Aynsley Dunbar), а таксама Бі Джэй Уілсан (Procol Harum) і Джынджэр Бэйкер (Cream). Па рэкамендацыі Роберта Планта ў спіс кандыдатаў быў уключаны ўдарнік з Реддзіча Джон Бонэм (John Henry Bonham). У ліпені 1968 Пэйдж і Грант, пад уражаннем выступу апошняга ў складзе групы Тіма Роуза на канцэрце ў Хэмпстеде, прапанавалі яму ўвайсці ў склад новай групы. Бонэм, лічачы музыку The Yardbirds вельмі старамоднай, спачатку адрэагаваў скептычна; акрамя таго, у яго ўжо былі павабныя прапановы ад Джо Кокера і Крыса Фарлоу. Планту прыйшлося адправіць 8 тэлеграм у паб Three Men in a Boat, дзе Бонэм быў заўсёднікам (40 тэлеграм туды жа адправіў і Грант). У канчатковым выніку барабаншчык прыняў прапанову, вырашыўшы, што музыка новай групы нашмат цікавей усяго, што выконвалі ў то час Кокер і Фарлоу.

Сваю першую рэпетыцыю квартэт правёў у кватэры, якая размяшчалася пад музычнай крамай на Джэрард-стрыт у лонданскім Соха. Пейдж прапанаваў для пачатку згуляць «Train Kept A-Rollin'», рокабіллі-трэк з рэпертуара Yardbirds, популярызаваны Джоні Бернеттом. «Ледзь толькі зайграў Джон Бонэм, як мы зразумелі: будзе нешта выбітнае, — успамінаў Джон Пол Джонс. — З ім мы неадкладна стуліліся ў адзінае цэлае».."

Увосень квартэт правёў турнэ па Скандынавіі пад назовам The New Yardbirds (дэбютаваўшы 7 верасня ў Капенгагене), а па вяртанні згуляў у студыі з PJ Proby: гэта быў апошні студыйны дзень працы над іх альбомам. «Я проста папытаў іх згуляць што-небудзь, пакуль не прыдумаю тэкст, — успамінаў Пробі. — Тады яны не былі яшчэ Led Zeppelin. Яны зваліся The New Yardbirds, і збіраліся стаць маёй групай».

Барабаншчык групы The Who Кіт Мун заўважыў, што з такім назовам яны праваляцца як свінцовы дырыжабль (ангел. Lead Zeppelin) (пазней Джон Энтвістл, басісты The Who, сцвярджаў, што ідэя ў рэчаіснасці прыналежыла яму), і Пэйдж нядоўга думаючы змяніў назоў на Led Zeppelin. Літару «а» у слове Lead апусцілі па прапанове Піцера Гранта: каб (як ён заявіў) «гэтыя тупыя амерыканцы не звалі групу Лід Зеппелін».

15 кастрычніка 1968 Led Zeppelin далі свой першы канцэрт ва Ўніверсітэце графства Саррэй, у Гілфардзе. Канцэрт групы ў лонданскім Roundhouse 9 лістапада стаў святочным: ён быў прымеркаваны да вяселля Роберта Планта. 26 снежня Led Zeppelin упершыню выступілі за акіянам, у Дэнверы, штат Каларада, куды іх запрасіў прамоўтэр Барры Фей. Ключавым для ўсяго турнэ з'явіўся выступ у Сан-Францыска (зала Fillmore West): тут Led Zeppelin пакінулі ў цені прызнаных зорак (Taj Mahal, Country Joe & the Fish), нягледзячы на тое, што выступалі першымі.

Незадоўга да гэтага, у Нью-Ёрку, Піцер Грант выбіў у Atlantic Records гіганцкі аванс у $200,000: падобных сум ад запісваючых кампаній ніколі перш маладыя групы не атрымлівалі. Лэйбл Atlantic аддаваў датуль перавагу блюз- і джаз-року, а таксама выканаўцам музыкі соул, але ў канцы 60-х гадоў яго кіраўніцтва зацікавілася брытанскімі групамі прагрэсіўнага рока. З Led Zeppelin кампанія склала кантракт завочна, усяго толькі па рэкамендацыі Дасті Спрынгфіла.